(Το Απύθμενο Μελισσοκομείο)
Στην πραγματικότητα, το σπήλαιο δεν είναι απύθμενο. Ο σπηλαιολόγος Νένκο Ράντεβ εισήλθε σε αυτό το σπήλαιο για πρώτη φορά το 1913. Στα 113 μέτρα, βρήκε τον πυθμένα καλυμμένο με πάγο. Αμέσως μετά δοκίμασε το θάρρος του και ο δάσκαλος από την πόλη Γιάμπλανιτσα Νάιντεν Μπρατάνοβ. Κατέβηκε στο βάθος της μυστηριώδους σπηλιάς, αφήνοντας εκεί ένα στεφάνι και το καταστατικό του κοινοτικού κέντρου. Το σπήλαιο “Μπεζντάννιατ Πτσελίν” βρίσκεται στην περιοχή μεταξύ της πόλης Γιάμπλανιτσα και του χωριού Γκλόζενε και με το μεγάλο ελλειπτικό άνοιγμά του 30 επί 50 μέτρα προκαλεί σεβασμό. Ο άβυσσος είναι τόσο βαθύς που αν ριχτεί μια πέτρα, ακούγεται ένα χτύπημα από αυτή μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα. Το τοπίο είναι ιδιαίτερα όμορφο με το βάλτο «Νάνοβσκο», το οποίο μπορεί να δει κανείς από την πλαγιά. Η ανθρώπινη φαντασία έχει επίσης δημιουργήσει ένα μύθο… : «Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας, στους αγάδες τους άρεσε οι βουλγαρικές οικογένειες να τους κεράσουν όχι μόνο με μπάνιτσες και ψητά κοτόπουλα, αλλά και με μέλι. Αυτή ήταν η συνήθεια και στις καλύβες της γειτονιάς της Νάνοβιτσα. Για να απαλλαγούν από τους απρόσκλητους επισκέπτες, οι κάτοικοι των καλυβών άρχισαν να λένε ότι το μέλι συλλέχθηκε από κάποιον παππού Τάνο και για να μην το χαλάσει το κρατάει στις δροσερές κοιλότητες της σπηλιάς. Οι Τούρκοι πήγαν στη σπηλιά, κοίταξαν τον απύθμενο λαιμό της, αλλά δεν βρήκαν τίποτα. Και από τότε έχει ονομαστεί «Το Απύθμενο Μελισσοκομείο».